ภูมิศาสตร์ใต้

ภาคใต้

ลักษณะภูมิประเทศ

14 จังหวัดภาคใต้ประกอบด้วย กระบี่ ชุมพร ตรัง พัทลุง นครศรีธรรมราช นราธิวาส ปัตตานี พังงา ภูเก็ต ยะลา ระนอง สงขลา สตูล และ สุราษฎร์ธานี พื้นที่ภาคใต้ ตั้ง อยู่บน คาบสมุทรอินเดีย ขนาบด้วยท้องทะเล อ่าวไทยทางฝั่งตะวันออกและทะเลอันดามัน ทางฝั่งตะวันตก มีเนื้อที่ รวม 70,715.2 ตารางกิโลเมตร จังหวัด
ที่ใหญ่ที่สุด คือ สุราษฎร์ธานีและจังหวัดที่เล็ก ที่สุดคือ ภูเก็ต มีความยาว จากเหนือจดใต้ ประมาณ 750 กม. ทุกจังหวัดของภาคมีเขตติดต่อ กับทะเล ยกเว้น จังหวัดยะลา

       ประกอบด้วย พื้นที่ราบ ป่าไม้ ภูเขา หาดทราย น้ำตก ถ้ำ ทะเลสาบและกลุ่มเกาะ ในท้องทะเลทั้งสองฝั่ง มีเทือกเขา ที่สำคัญได้แก่ ทือกเขาตะนาวศรี เทือกเขาภูเก็ต
เทือกเขานครศรีธรรมราช โดยมีเทือกเขาสันกาลาคีรี เป็นพรมแดนกั้นระหว่างไทย
กับมาเลเซีย รวมความยาว ของเทือกเขา ภาคใต้ ทั้งหมดกว่า 1,000 กิโลเมตร
มีแม่น้ำสายสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำพุมดวง แม่น้ำตาปี แม่น้ำปัตตานี แม่น้ำ ท่าทอง แม่น้ำตะกั่วป่า แม่น้ำปากพนัง และแม่น้ำตรัง
       ชายหาดทางฝั่งอ่าวไทยเกิดจากการยกตัวสูงขึ้น จึงมีที่ราบชายฝั่งทะเลยาว เรียบกว้าง น้ำตื้น ส่วนทางด้าน ทะเลอันดามันเป็นลักษณะของชายฝั่งยุบต่ำลง มีที่ราบน้อย ชายหาด เว้าแหว่งมีหน้าผาสูงชัน ชายฝั่งเป็นโขดหิน และป่าโกงกาง

สภาพอากาศ

สภาพอากาศค่อนข้างร้อน แต่เนื่องจากได้รับอิทธิพล ของลมมรสุม จึงทำให้มีฝน
ตกชุก ตลอดทั้งปี โดยเริ่มจากเดือน พฤษภาคมถึงเดือนกันยายน เป็นลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต ้ ซึ่งจะทำให้เกิดฝนตก ละคลื่นลมแรงทางฝั่งทะเลอันดามัน
และอิทธิพลของลมมรสุม ตะวันออกเฉียงเหนือระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์ทาง
ฝั่งทะเลอ่าวไทย ตั้งแต่ จังหวัดชุมพรลงไป ภาคใต้จึงมีเพียง 2 ฤดูคือ ฤดูร้อน และฤดูฝน

หลักฐานทางโบราณคดี

ประชากรและเผ่าพันธุ์

นอกจากชาวไทยพุทธและชาวไทยมุสลิมแล้ว ยังมีกลุ่มชาวพื้นเมือง ที่เรียกว่า"ชาวน้ำหรือชาวเล" อาศัยอยู่ตามริมฝั่งทะเล ในอำเภอตะกั่วป่า
จังหวัดพังงา หาดราไวย์และ เกาะสิเหร่ จังหวัดภูเก็ต และตามหมู่เกาะต่าง ๆ ของจังหวัดสตูล ชาวพื้นเมืองเหล่านี้ เรียกตัวเองว่า"ชาวไทยใหม่" เชื่อว่าเป็น
บรรพบุรุษ ของชนชาติมลายู ชาวน้ำหรือชาวเล มีสีผิวคล้ำ ร่างกายแข็งแรง นิสัยรักสงบ
นับถือภูตผีปีศาจ มีประเพณีบวงสรวงบรรพบุรุษ และเจ้าเกาะ โดยมีพิธีลอยเรือ
สะเดาะเคราะห ์ เป็น บทพิสูจน ์ ความเชื่ออันนี้ ส่วนอาชีพหลักคือการทำประมง

สำหรับชาวซาไก หรือที่เรียกว่า เงาะป่า นั้น เป็นชนพื้นเมือง อีกเผ่าหนึ่ง ที่อาศัยอยู่ทางภาคใต้ โดยเฉพาะ ที่อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง อำเภอบันนังสตา
และอำเภอเบตง ในจังหวัดยะลา ชาวซาไกมีผิวพรรณและรูปร่างคล้ายชาวน้ำ แต่อาศัยอยู่ตาม ป่าเขามีอาชีพหาของป่า และเก่งในการล่าสัตว์

ภาษาและวัฒนธรรม

      ส่วนใหญ่จะอดทน เข้มแข็ง ฉลาด มีความมุ่งมั่นสูงและ ปราดเปรียว การแต่งกาย
จะแตกต่างไปตาม กลุ่ม คือ ชาวไทย เชื้อสายจีนแต่งกายเป็นแบบจีน ชาวไทย
มุสลิมจะแต่งกายคล้าย ชาวมาเลเซีย สตรีนุ่งผ้าปาเต๊ะ สวมเสื้อยา หยา เป็นเสื้อ
แขนกระบอก มีผ้าคลุม ศีรษะ ผู้ชายนุ่งโสร่ง หรือกางเกง สวมเสื้อแขนยาว โพกศีรษะ หรือสวมหมวก ปัจจุบันมีการ แต่งกาย ที่เป็นสากล มากขึ้น

      ส่วนภาษาที่ใช้เป็นภาษาไทยสำเนียงชาวใต้ แต่ผู้ที่อยู่ใกล้ ชายแดน ระหว่างไทยกับมาเลเซีย จะพูดภาษายาวี หรือภาษามาลายู